اینم یه شعر بسیار زیبا ودوست داشتنی از دوست و همشهری جانم ناصر صارمي

(سبیلهایت را دوست دارم در این روزگار ژیلت و بی سبیلی )

چه روزگار ناخوشی! نگو که سنگ می شوی

بساز با پلشتی اش ببین قشنگ می شوی

قلندرانه گفته ام قلندری کنی اگر

همه تفنگ می شوند و تو پلنگ می شوی

نرو نرو- نیا نیا – نکن نکن – نبو نبو

بزن از این شراب نه ، که شوخ و شنگ می شوی

نجو خلیج و رود را و موج بی وجود را!

به برکه فکر کن پسر،خودت نهنگ می شوی!!!

تو اقتدا نکرده ای مگر به روی پشت ما؟

نظر نکن به دور و برِ، اسیر جنگ می شوی

*

چه روزگار دلکشی چه مردمان گل وشی